Keremimin Doğum Hikayesi

İş yerinde projeler yoğunlaşınca ve ben artık yoruldum biraz dinlenmem gerek diye düşünmeye başlayınca karar verdim gelmene.Her zaman derdim 2 çocuk arası 4-5 yaş olmalı diye.Taha 4 yaşına gelince hamile kalırım diyordum ama iş yerindeki yoğunluğum gelmeni erkene aldı biraz ve abin 4 yaşındayken geldin dünyaya.Baban da çok istiyordu seni zaten.Kararımızı verdikten sonra da 3-4 ay kadar daha bekledik.Beklememin tek nedeni de yaz bebeği olmanı istememdi.Özellikle Mayıs doğumlu olmanı çok istedim.Hem kış ayarlarında hamile kalmanın rahatlığı hem de ele avuca geldikten sonra rahat rahat gezebilmenin verdiği rahatlık gerçekten yaşanmaya değerdi.Allah da gönlümüze göre verdi çok şükür.İş yerinde öğrendim varlığını.Aptal aptal sırıtarak odama geçerken yakın arakdaşlarımdan birisi hayırdır diye sorunca varlığını babandan önce öğrenen ilk kişi oldu.Sonra da ilk işim babanı aramak oldu tabiki de.Sonrası da hastane kontrolü ile varlığını teyit oldu.Beklenen doğum tarihin 1 Hazirandı ama abinin 1 hafta erken doğmasından Mayıs'ta doğacağına emin gibiydim.Rahat bir hamilelik geçirdim.Rutin kontroller dışında hastane ile pek işim olmadı çok şükür.Hatta kontrolleri hep doktorun söylediği zamanlardan 1-2 hafta sonrasına aldım.İkinci çocuğun rahatlığını yaşamaya başlamıştım ki sonrası da hep böyle rahat oldu çok şükür.Son 3 haftam kalana kadar çalışmaya devam ettim.Doğum sonrasında seninle geçireceğim 1 günün bile ne kadar kıymetli olacağını bildiğimden sonuna kadar sabrettim.Allah'tan iş yerindeki yoğunluğum da çok çok azalmıştı ve son zamanlarımı çok rahat geçirdim.Doğum izninde de son hazırlıklarımızı ancak tamamlayabildim.O kadar rahattım ki hastane çantamı bile 39. haftamda hazırladım.Bol bol gezdim son günlerimde.28 Mayıs'ta son kontrolmüze babanla beraber gittik.Baban senin sadece ilk ve son kontrolünde yanımdaydı.Onun dışında genelde yalnızdım ya da annem yanımdaydı.İkinci çocuktaki rahatlığı o da yaşıyordu.Abinin her kontrolünde yanımdaydı çünkü.28 Mayıs tarihli kontrolümüzde doktor teyzen artık çok büyüdüğünü ve böyle giderse 4 kiloyu geçebileceğin söyledi.Ayrıca Nst de düzenli ama hafif sancım çıkmıştı ve kontrolde de 3 cm açılmam olduğunu söyledi.Normal doğmanı çok isteyen ben biraz hayal kırıklığına uğradım bu cümlelerle çünkü suni sancı deneyelim bir an önce yoksa 4 kiloyu geçerse normal doğurtamayız seni demişti.Ayrıca suni sancı işe yaramazsa sezeryana alınma ihtimalinden de bahsetmişti.Doktora kilo çok yanıltıcı oluyo eksik de olabilir biraz daha beklesek dedim ama doktor fazla da olabilir ki benim hastalarımda genelde fazla çıkıyor dedi.Eşim de kızdı bana muayne sonrasında doktordan daha mı iyi bileceksin diye.Madem doktoruna güvenmiyorsun neden bu doktora gitmeye devam ettin.Doktoruna güven ve o ne derse onu yap dedi ki eşim genelde haklı çıkar böyle durumlarda.Yarın hazırlıklı gelin sabahtan yatışınızı yapalım dedi doktorum.Ama yarın erkek doktor nöbetçi isterseniz sonraki gün de gelebilirsiniz dedi.Hastanemiz özel hastane olmasına rağmen doğumlara nöbetçi doktorlar giriyordu.Bu yüzden senin doktorun doğuma girmeyecekti.Bu beni ara ara tedirgin etse de sonuçta sürekli doktor gözetiminde olacak olmam rahatlatıryordu biraz.Erkek doktor nedeniyle sonraki gün gelmeyi tecih yettim.Doktor yatış için bi evrak hazırladı ve erkenden gelin yatak sorunu yaşamayın dedi.Ben de uğrarım ara ara merak etme dedi.Geleceğin gün artık belli olduğu için ona göre tüm hazırlıklarımızı bitirdik annemle.Son kez bi temizlik yapıldı evde.Hastane çantası kontrol edildi.Şekerlerin hazrılandı ve 30 Mayıs sabahı 8 den önce hastanedeydik.Yatışımızı yaptık.Küçük bi oda düşmüştü şansımıza bize.Doğum katı çok kalabalıktı.Oda küçüktü ama ihtiyacımız olan her şey vardı.9,30 da serumumu bağladılar ve suni sancı vermeye başladılar.İlk kontrolde açıklığım 4-5 cm e ulaşmıştı zaten.Suni sancının işe yarama ihtimali çok yüksek dediler ama 2 saat kadar durumumda hiç bi değişiklik olmadı.Sancılarım 20-30 larda çıkıyordu ve hiç rahatsız etmiyordu ama düzenliydi bu sancılar.11,30 da annem geldi hastaneye.Çok telaşlı bir yapısı olduğu için sen gelme biz seni gelmen gerekince ararız gelirsin dememize rağmen en fazla bu saate kadar dayanabildim dedi ve geldi.O geldikten sonra da yarım saat kadar pek sancım olmadı ama sonra sancılar hissedilir derecede artmaya başladı.1 e doğru artık dayanılmaz derecelere çıkmıştı ki içerden tekme benzeri bi hareket hissettim ve bu hareketin hemen arkasına suyum geldi.Suyum geldikten sonra sancılar çok daha şiddetli ve sık gelmeye başladı.Eşim doktoru çağırdı.Doktor su gelmeden önce baktığında 6 cm açılman var demişti.Tekrar çağırınca daha yeni baktık ama inşallah dediğin gibidir diyerek kontrol etti ve çok şaşırdı çünkü sen gelmek için zorluyordun baya baya.Hemen telefonu aldı eline ve acil doğumhaneye alıyoruz dedi.Bi hemşire ve görevli gelip beni tekerlekli sandalyeye oturttu ve sakın ıkınma dediler.Koştura koştura doğumhaneye götürdüler ve sonrasında ıkınma faslı başladı.Bikaç kez denedik ama çıkamıyordun bi türlü.Ben de sancının şiddetinden pek beceremiyordum ıkınmayı.Doktor da yönlendirmeyi beceremiyordu bi türlü.Abin çok rahat doğmuştu çünkü onun doktoru neyi ne zaman yapması gerektiğini çok iyi bilip çok güzel yönlendirebiliyordu ama bunlar sadece ıkın diye bağırıyorlardı.Sonunda doğdun.Doğum esnasından en çok aklımda kalan hala çıkmadı mııı diye bağırdıktan sonra çıkman ve sonrasında gelen o rahatlama anıydı.İlk anda sadece poponu ve bacaklarını görebildim.Hemşire sonrasında apar topar alıp götürdü seni temizlemeye.Oysa hemen kucağıma verilmeni çok isterdim.O kadar çok ıkınmıştım ki yorgun düştüğümden bebeğimi verin bile diyemedim.Tek düşündüğüm sancıların bir anda geçmesinin vermiş olduğu rahatlama hissiydi.Doktor da ıkınamadın seni ben doğurttum deyip duruyordu.Sonrasında senin 4070 gr olduğunu öğrendik.Aslında rahat bile doğmuştun o kiloya göre ama doktora gördün mü bak 4 kilonun üzerindeymiş deme fırsatım olmadı.O zaman gerçekten hastanenin ve doğum ekibinini ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım.Ayrıca abinde dikiş anında hiçbişey hissetmediğim halde sende son 2 dikişte acı bile hissetmiştim atılırken.Sağlıklı doğmuştun ya gersinin bir önemi yoktu.13,20 de doğmuştun.Yani suni sancı verildikten sonra 4 saat bile geçmeden gelmiştin dünyaya.Çok şükür sancıları uzun saatler çekmek zorunda kalmamıştım.Dikişi bitirip temizlendikten sonra beni tekerlekli sandalyeye alıp seni verdiler kucağıma.Sonunda kavuşmuştuk.Sarıldım sana öptüm seni ve o şekilde çıktık doğumhaneden.Kapının önünde bekliyordu baban ve dayın.Annaneni aşağıya yollamışlar bağırma seslerime dayanamaz diye.Odamıza geldik ve yatağıma geçer geçmez de ilk emzirme denememizi yaptık.Çok şükür hiç emme problemi yaşamadın sen de abin gibi.Çok duygusal bir insan olmadığımdan öyle görür görmez ağlamaya başladım gibi cümleler kuramıyorum senin için de.Ama doğduğun günün akşamı abini hastaneye getirdiklerinde ve odaya girip de masum masum bi sana bi bana baktığında doldu gözlerim işte.Ama oda kalabalıktı rahat rahat ağlayamadım tabiki de.Tuttum kendimi.Hala da o anı hatırlayınca dolu dolu oluyor gözlerim.Abin şimdilik sorunsuz çok şükür ve çok seviyor seni.İnşallah bi ömür çok iyi anlaşırsınız ve çok mutlu olursunuz birlikte zaman geçirirken.Sonunda sen de katıldın ailemize.Artık 4 kişilik çekirdek ailemizle çok mutlu olma zamanı

Rizede bir kurban bayramı daha :)

Adet olduğu üzere kurban bayramlarımız çoğunlukla Rize'de geçiyor.Bu yılki de öyle oldu.6 günlük tatilimiz Salı günü öğleden sonra iş kaçamağı ile başladı.İzinlerimi ayarlayabilmek için o gün işe gitmek durumunda kaldım.Öğleden sonra 3 e doğru çıktık işten Mehmetle.Önce Tahayı aldık.Sonra eve gelip valizleri hazırladık ve yerleştirdik.Sonrasında da Keremi annemden alarak çıktık yola.Gece 1 gibi Rizedeydik.Yolculuk 8-10 arası hariç idare ederdi.O arada Kerem beyi zaptedemedik pek sürekli ağladı.Bayaramın 3. gününe kadar evden pek çıkmadım.3. gün Uzungöle gittik.Kerem doğduktan sonra ilk aile fotomuz bu oldu sanırım :)

Bayramın dördüncü günü de Gürcistina gittik.Pek beğendiğim söylenemez ama ilk yurtdışı seyahatimdi yurtdışı sayılırsa :) Ordan da bi resim ekleyeyim

Resimde gördüğünüz üzere 2 çocukla bu seyahatten hiç de memnun değilim ama gitmek zorunda kaldım.Orda benzin yarı fiyatına olduğundan arabayla gitmek istedi eşim ve araba benim olduğundan bensiz sınırdan geçemiyomuş :)

Bu resimdeki tırmanma şeysine de bayıldım yalnız.Keşke burdaki parklara da koysalar.

Dönüş yolculuğumuz kabus gibiydi.Kerem yol boyu kucağımdaydı nerdeyse.Çook az uyudu.Güvenli yolculuk yapsınlar diye o kadar uğraş verip rezil pozisyonlarda gitmeye çalıştıysam da sonunda pes ettim ve oto koltuğunu attım ön koltuğa ve kucağımda uyuta uyuta geldim son 3 saati.
Kısa özetle bayram tatilimiz bu şekildeydi.Hızlı giriş yaptık bakalım devamı gelir inş.

Yeniden...

Teknik nedenlerle ara vermiş olduğumuz bloğumuza yeniden kavuşmuş bulunmaktayız.Artık daha sık burada yazma imkanımız olur umarım :)

Yolun Yarısı...

Hamilelikte 20. haftayı bitirmek üzereyim. Yolun yarısını bitirdim yani.

Bu süreçte bebek hakkında hiç yazmadım. Bu yazı bebeğin genel bilgilendirmelerini içerecek.

İlk muayenemizi 8 haftalıkken olmuştum. 8 haftalıkken kesesini ve kalp atışlarını görmüştük.

İlk muayene gereği rutin kan ve idrar tahlilleri yapıldı. Hiçbirinde sorun çıkmadı.

İkinci muayene 12 haftalıkken oldu ve doktor cinsiyete erkeğe benziyor ama bu dönemde çok yanıltıcı olur cinsiyet dedi. Ayrıca ayaklarına da çok büyük demeyi de ihmal etmedi.

Üçüncü muayenemiz 17. haftada oldu. Bu muayenede cinsiyetini öğrendik. İkinci çocuğumuz da erkek olacak. Doktor kesin dedi. Erkek olması maddi anlamda çok iyi oldu çünkü hemen hemen hiç masraf yapmama gerek kalmayacak :)

Bundan sonraki kontrolümüz ayrıntılı ultrason sonrası olucak. Ayrıntılı ultrasonu da 20 Ocak civarlarında olmam gerekiyodu ama 27 Ocak'tan önce müsait değilmiş hastane. 27 Ocakta da sabah 8 de hastane olucakmışım. Eğer doktor müsait olursa alıcakmış. O da nasıl olucak anlamadım ya neyse dedim. Hareketlerini 18. haftada hissetmeye başladım ama 19. haftada daha netti hareketler. Şimdi ise dışarıdan dokununca bile belli oluyor hareketleri. Hatta evvelki gün Mehmet bile hissetti :)

Şimdi tek istediği Taha gibi onunla konuşunca tepki vermesi ama bizimki şimdilik babasına hiç tepki vermiyor :)